بی سلام هم سلامتی هست، اما سلام یعنی سلامتی مدام

وقتی به نیمه ی تیره ی دنیامون نگاه می کنم، ناخواسته میگم کاش آدما مث روبات بودن تا این همه از آزادی شون سوء استفاده نکنن! خدا خیلی به ما انسان ها لطف داشته که مختار آفریدتمون، ولی ما چقدر لطف داریم در حق خودمون؟! هرچند این حرف بیشتر با دیدگاه ما جوونای ایرانی که همش نابسامانی دیدیم سازگاره، اما در مثبت ترین دیدگاه هم بی هویتی آشکارا غوغا می کنه...

نمیخوام سرد بشم، نمیخوام از حرکت بایستم؛ با همه ی ناملایمت ها می جنگم و هرگز متوقف نمیشم! الان حداقل به چند مورد از اهداف بزرگم رسیدم؛ دیگه تونستم دژ مستحکمی بسازم که حریم امن شخصیتم باشه... ولی انسان همواره خواستار ترقی و کمال هست. امیدوارم خدا به هممون کمک کنه تا بهترین ها رو به دست بیاریم.

بعضی وقتا که روحیه ی ایده آل گراییم گل می کنه، بدجوری به همه خرده می گیرم؛ فکر میکنم باید همه چی مث ساعت دقیق عمل کنه. این روحیه واسه یه جایی مث ایران خیلی آزاردهنده است؛ چون اتفاقات عمدتاً برخلاف انتظاری که داری رخ میدن. نمی خوام به این بی نظمی ساخت یافته، به این بی قانونی قانونمند، به این پوچی پذیرفته شده عادت کنم؛ می خوام زندگی رو به مفهوم واقعیش زندگی کنم؛ حتی اگر شده برای مدت کوتاهی.

خدا بهترین پناه برای همه است؛ پناه می برم به خودش لبخند