سلام به نور و برکت

اگه منصف باشیم، می بینیم که اغلب اوقاتی که تنها شدیم، باعث اش خودمون بودیم؛ اگر هر چیزی رو به خاطر خودش بخوایم و به قول ایرانی های اصیل، نیت مون صاف باشه، همیشه خیر و برکت می بینیم. برخی جاها که نیم نگاهی به مردم خودمون می اندازم و بعدش با سایر مردمی که از نقاط دیگه دنیا دیده ام مقایسه می کنم، اولین تفاوت رو در اصالت می بینم: عادت مون دادن که از هر چیزی فقط ظاهر و اسمش مال ما باشه! تجربیات تهی و خام؛ لذت های سطحی؛ ظاهرسازی های بی حد... از خودم شروع کردم و میخوام رو اطرافیانم هم تأثیرگذار باشم که همیشه هر چیزی رو به شکل اصیل و اعلاء اش طلب کنیم و به کم راضی نشیم. به نظرم قشنگ ترین کار تو این دنیا، قشنگ زندگی کردنه! نباید بذاریم کالــــــبد زندگی مون تهی و زشت بشه. فرهنگ ما به سمت ظاهر زیبا و باطن بی هویت پیش رفته؛ برای همینه که امروز تو این خطه کسی برای آدم های معناگرا و انسانیت طلب بهای زیادی قایل نیست؛ خیلی از ایرانی های امروز، از هر چیزی فقط دنبال منفعت شخصی شون هستند. بسیاری از دوستی ها و دوستت دارم های امروز این سرزمین بوی بد مادی گرایی و زیاده طلبی میدن. کم ندیدیم رابطه هایی که به اسم عشق های ابدی، تاریخ مصرف شون از یه بیسکویت هم کمتر بوده! نمیخوام اسیر چنین احساسات پوچی بشم...

یکی از شاخصه های کلیدی جوون های امروزی این شده که هی درس بخونن، هی درس بخونن، و باز هم هی درس بخونن! مدام هم به جسم و روح شون آسیب برسه و آخرش هم از همه چی بریده بشن! موندم کی میخوایم یاد بگیریم که: کار هر کس نیست خرمن کوفتن... آخه اگه استعداد نداری، مریضی عمر و خوشی و جوونیت رو حروم میکنی؟! اگه علافی، اگه پول اضافی داری، اگه هرچیزی جز درس نیتت بوده، خوب از راه صحیحش میتونستی به راحتی به دستش بیاری... واقعاً ما ایرانی جماعت همه چیزمون به همه چیزمون میاد!!! حالا گیرم همه ی مملکت ما از افراد نخبه نمایی پرشد که ماشالله به کمتر از دکترا هم راضی نیستن، بعدش چی؟! آیا اوضاع بهتر میشه؟! آیا خدمتی هم ازشون برمیاد؟! زهی خیال باطل! فقط دلخوشن که بهشون بگن خانم مهندس، آقای دکتر... از یه جایی باید درست بشه، شاید اونجا همین حوالی باشه؛ بله! همین نزدیکیا؛ البته اگه وجدانی باقی مونده باشه!

باز هم تحولات مهمی رخ داده و باز هم نمیتونم اینجا بنویسمشون! چندتا نوشته ی قبلیم هم به آرشیو شخصی و محرمانه ام برای آینده ها منتقل شدن...

برای همه ی آدم خوبایی که ثانیه های زندگی ام رو برام خاطره انگیز و دلچسب می کنن، همواره آرزوی بهترین ها رو دارم. برای استاد بزرگوارم، مرحوم پروفسور آریانژاد هم آرزوی رحمت و علو درجات رو دارم؛ دلم براشون خیلی تنگ شده؛ دانشمند شریف و باوجدانی بودند؛ امسال قرار بود اسمشون به عنوان چهره ی ماندگار ایران زمین اعلام بشه که حیف نیستند تا به حضورشون افتخار کنیم و به خودمون ببالیم که در کنار چنین گوهرهایی زندگی می کنیم.

برقرار باشید لبخند