سلام به آینده ها

اومدم تا باز یه یادداشت بذارم برای روزهایی که شاید همین یادبودی ها خودشون کلی قوت قلب باشن؛ میخوام مث همیشه از قشنگی ها بنویسم و زشتی ها رو بی محل کنم. میخوام این عادت رو حفظ کنم که همیشه مثبت و زیبا ببینم. نمیخوام از بدی هایی که هممون داریم باهاشون دست و پنجه نرم میکنیم بگم... نمیخوام دل کسی ریش دار بشه؛ وگرنه برای غصه خوردن کم سوژه نداریم.

تو این هفته یه پذیرش جدید به نام ایران عزیز برای یکی از کارهای تحقیقاتی مون توی یه نشریه ی با رتبه ی ISI تو امریکا دریافت کردیم که در شرایط بایکوت فعلی، خودش کلی انرژی بخش بود. خدا رو شکر. الان هم مشغول آماده سازی نهایی متن مقاله ام.

با همین امــــید و تلاشی که تنها داشته ی این روزام هست، برنامه هام رو تونستم پیش ببرم و با وجود لطمه هایی که از محیط به من و امثال من میرسه، شاد و سربلند هر روز یه دستاورد جدید کسب میکنم تا به امــــید خدا به اونجایی که خدا خودش صلاح میدونه برسم. تو این مسیر هم کم سختی و تنهایی نکشیدم، دم خدا گرم که خداییش خیلی خداست! اتفاقات مهم و کلیدی تو چند هفته ی اخیر کلید خوردن که به زودی مسیر زندگیم رو تغییر میدن؛ شاید بتونم بگم سال 90 و خصوصاً آبان ماه امسال توی تاریخ زندگیم نقش برحسته ای داشته، و شــــیرطلایـــــی کماکان هرگز متوقف نخواهد شد.

مازیار فلاحی یه ترانه داره به نام: از تو محرومم

خدایا خیلی خوشحالم که تو رو بی منت و همیشگی دارم!