سلام به اونایی که با خدای خودشون تنهان

شده تا حالا کسی بیاد سراغ تنهاییتون؛ بعدش بذاره بره با این کارش شما رو تنهاتر کنه؟ ممکنه هر کسی یه نظری در مورد تنهایی داشته باشه، اما به نظر من گاهی وقتا میشه که آدم مابین یه عالمه آشنا هم حس تنهایی داشته باشه؛ میون هزاران نفر یه دل محرم نداشته باشه... برای همه اونایی که دلشون میخواد تا ابد از تنهایی دربیان از صمیم قلب آرزو میکنم که بهترین یار و شریک رو خود خدا نصیبشون کنه.

این روزا اونقدر از این و اون شکایت از زندگی مشترک میشنوم که موندم واقعاً جامعه ما میخواد به کجا برسه؟! زندگی های مشترک زوری و باری به هر جهت، خیانت ها و بی وفایی ها، مادی گرایی ها و مرگ انسانیت! منکر آدم های خوب و نیکی هایی که از اونها به ما میرسه نیستم؛ ولی حس میکنم سیاهی داره یه کم زیادی خودنمایی میکنه... وقتشه باز پاکی و روشنایی جاش رو بده به شب تاریک خودخواهی و پوچ گرایی.

امروز از صبح آرامشم به هم ریخته بود، اما با حضور در دانشگاه و تدریس، کم کم لبخند و شادی به دلم برگشت... بعد از کلاس هم که کلاً دوستان بامحبت، حال و هوام رو عوض کردن. خوشحالم که دوستان خوبی دارم که تو وقت نامیزونی میزونم میکنن. دلم یه سفر طولانی میخواد، کاش خدا به زودی بهترینش رو نصیب همگیمون کنه؛ آمین.

دیدن فیلم سینمایی کمدی Mr. Popper's Penguins رو به همتون پیشنهاد میکنم.

عزتتون مستدام.