سرای امید وارد هفتمین سال زندگی خودش شده... در همین روزها، فرصتی تابستانه دست داد تا 18 روز ایران باشم؛ تهران، شیراز و کرمان شهرهایی بودن که اقامت داشتم و این سفر انرژی مضاعفی بهم داد.

الان با تمام توان و پشتکار و استعدادم به دنبال اهداف رویاگونه ام هستم و میخوام کسب و کار قدرتمندی رو راه اندازی کنم. کارکردن برای دیگران هرگز منو راضی نکرده و نمی کنه ...

ایران رو بیحد دوست دارم و آرزو می کنم قانونمندی و نشاط و آرامش برای همه ی مردمش فراهم بشه... آمین! وقتی از ایران برگشتم و وارد پاریس شدم، حس بازگشت از میدان جنگ را داشتم؛ اما با این همه، باز هم وطنم دوست داشتنی ترین نقطه دنیاست برام... شیراز که دیگه خود بهشته... خصوصا با تغییراتی که توی این یک سال کرده، بهتر و دلچسب تر هم شده...

به زودی یادداشت های مربوط به یکسال اخیر رو خواهم نوشت؛ یکسال پر ریسک که باز هم مثل همیشه خدا رو باتمام وجودم لمس کردم...

 

زندگی در این دنیا فرصتی گذرا و کوتاهه... قدر همو بدونیم.