سلام

خودسازی گام اول و آخر در موفقیته. برای اینکه به اهدافمون برسیم، لازمه که اول وجود و شخصیت خودمون رو متناسب با اون هدف خاص آماده کنیم. توی زندگی تصمیمات زیادی رو خواسته یا ناخواسته میگیریم. برای اتخاذ هر تصمیمی یه سری معیارها مدنظر قرار میگیرن و این همون جایی هست که سلیقه به خرج میدیم و میتونیم قدرت انتخابمون رو به کار بگیریم.

اتفاقات زندگی هامون خیلی از هم متفاوت نیس؛ شاید فرقش عمدتاً در زمان و مکان رویدادها باشه... همگی برمبنای خواست والدینمون به دنیا پامیذاریم... نام، فامیلی، خانواده، اقوام، مشخصات ظاهری، توانایی های جسمی... هیچکدومش به انتخاب و خواست خودمون نیست. حتی تا وقتی که بالغ میشیم و به سن قانونی میرسیم، باز هم در بسیاری از موارد تصمیم گیرنده اصلی نیستیم. اما از یه نقطه ای به بعد، تأثیرگذاری مون بیشتر میشه؛ کم کم شروع به تکامل میکنیم... شکل گیری شخصیت از همین نقطه آغاز میشه. شاید بشه اسمش رو استقلال فردی گذاشت. برای هرکسی از یه زمانی شروع میشه که بستگی به سطح بلوغ فکری اش داره. از اینجا به بعد هست که دستاوردهای جدیدمون معیار مهمتری برای محک زدن شخصیت مون میشه. شغل، تحصیلات، شخصیت اجتماعی، دوستان، همسر، فرزندان... اینها دیگه ارثی نیستند و آدمهای عاقل و فهمیده شما رو بر مبنای اونها می سنجن. به نظر من، هرکسی که به داشته هاش از گروه اول زیادی فخر کنه باید به عقلش شک کرد. برعکسش، انسان های ارزشمند کسانی هستند که بر اساس شاخصه های گروه دوم ثروتمندند: شغل شرافتمند، علم و تخصص کافی، شعور و شخصیت عالی، دوستان خوب، همسر وفادار و بامحبت، فرزندان نیک... اینها بهترین ثروتی هست که انسان میتونه تو زندگی به دست بیاره.

این حرف هایی که زدم زیادی ایده آل گرایانه است؛ آخه حداقل تو محیط زندگی ما، هنوزم پول و قیافه و زبون بازی و پارتی و اسم و رسم حرف اول رو میزنه! اما اعتقاد دارم که هرکسی برمبنای نوع تفکرش افراد مشابهش رو به خودش جذب میکنه؛ دختری که زیاد در قید پول و مادیات هست، مردی رو جذب میکنه که این نیازش رو برآورده کنه... مردی که فقط زیبایی زن براش معیاره، به همین منوال و الی آخر. قانون جذب یکی از حقایقی هست که در زندگی زیاد تجربش کردیم. اما باید مراقب باشیم!

ممکنه برمبنای تفکر لحظه ای و سطحی نگری، معیارهایی رو در تصمیم گیری های کلیدی مدنظر قرار بدیم که ارزشمند نیستند. ازدواج نمونه بارزی از یه تصمیم بلندمدت و حیاتیه. به جرأت میشه گفت که موفقیت در ازدواج مترادف با خوشبختی و عاقبت به خیری در زندگیه. در جامعه ما بیش از هر نقطه دیگه دنیا ازدواج بر سر زبون هاست و متأسفانه بیش از هر نقطه دنیا تبعات منفی این رویداد کلیدی باعث سرخوردگی و از هم گسیختگی روحی افراد شده! مادیات زدگی، تفکرات بنیان برانداز در زندگی مشترک، عدم دوستی  واقعی بین زوجین، رابطه های شرطی، فقدان توانمندی های روحی و جسمی مورد نیاز برای اداره کردن یک رابطه زناشویی، ضعف شخصیت طرفین، عقده های برجامانده از زندگی با والدین، فقدان شرایط سنجی، ظاهربینی، انحرافات فکری و اخلاقی... اینها تعدادی از دلایلی هستند که ریشه های یک پیوند مبارک را به سرعت می خشکانند.

عکس آرشیوی است! نیشخند

بارها شنیدیم و گفتیم و تجربه کردیم: دوستی بالاترین سطح رابطه انسانیه؛ همگی در زندگی دنبال این هستیم که «دوست بداریم» و «دوست داشته بشیم» و چقدر آزاردهنده است که دوستی کردن در جامعه ما معنای حقیقی اش رو ببازه. در نوجوونی که دوستی کردن میشه رابطه های سخیف و سرسری با جنس مخالف. در جوونی میشه وقت گذرونی با آدمای بیکار؛ توی محیط کار میشه بهره برداری از آشنایی برای ارتقاء جایگاه، توی فامیل و خانواده که به ندرت دیده میشه... به راستی چرا از دوستی کردن واهمه داریم؟!

زندگی های مشترک موفق که لذت واقعی رو برای زن و مرد به همراه میارن، در بیشتر مواقع ظواهر آنچنانی و ژست های خاصی ندارن... در عین سادگی، پرمعنا و تحسین برانگیزند؛ اگه حوصله کنید و بررسی شون کنید میبینید قانون حاکم بر این قبیل زندگی ها همین اصل دوستیه. توی سایر روابط انسانی هم این اصل صادقه. هرجا انسان ها دوستی واقعی می کنند، رنگ و بوی دل انگیزی داره.

بیایید با هم یه پیمان ببندیم؛ هرکی هستیم و هرجا که زندگی میکنیم، دوستی واقعی رو معیار تصمیمات هرلحظه از زندگیمون قرار بدیم و این تفکر اشتباه که از قدیم تو کله ما کردن که دوستی خود به خود شکل میگیره رو فراموش کنیم. ممکنه زندگی برخی افراد اونقدر سطحی باشه که این مسأله در بی کیفیتی زندگی شون تأثیر بیشتری نداشته باشه، ولی ما انسانیم و لایق بهترین ها.

... اما؛

با همه این حرف ها، وقتی چشمتون رو از روی این نوشته برمیدارید باز هم میبینید که اطراف ما متأسفانه از خیلی چیزها فقط ژست اش هست؛ ژست شاد بودن، ژست خوشبخت بودن، ژست راضی بودن، ژست دوست بودن، ژست ثروتمند بودن، ژست عالم بودن، ژست بافرهنگ بودن و حتی ژست عاشق بودن! خدا هممون رو از این ژست های پوشالی در امون بداره؛ آمین.

 

دعاهاتون مستجاب.